Met dat ik dit berichtje begin te tikken, besef ik dat dit de laatste update vanuit Ambalgan zal zijn. Snik! Traan, wegpink! Een kleine update wat we hebben meegemaakt sinds het team uitje:

• Teamuitjes blijken niet gezond voor ons team In de dagen erna hadden onze teamleiders erge spierpijn. Samser zelfs zó erg dat tie een dagje in het ziekenhuis is geweest (moet gezegd worden dat hij zich daarvoor ook niet helemaal lekker voelde). Alles kwam weer goed – en we hebben er mooi om gelachen met elkaar
• We hebben vorige week een gave team-assessment/evaluatie gehad! Echt gaaf. Met ons lokale team gingen we ergens eten en kregen we een boel open vragen. We kregen veel waardering, en onze teamleider was verrast dat we er zo positief instonden! Eigenlijk wijzelf ook Ook gaaf om te mogen meedenken hoe een eventuele komst van volgende bezoekers wat soepeler kan verlopen. We zijn erg dankbaar dat we zo onze tijd hier kunnen afsluiten! Na nogal wat cross-culturele struggles een mooi einde.
• Gretha is druk geweest met plannen maken en uittypen voor de community based pharmacy, samen met Mona. En verder met het uittypen van health teachings.
• Harmen is een dagje meegeweest achterin de (open) vrachtwagen, met de jongens van het team om medicijnen voor de medical mission te halen.
• Én Harmen is op bezoek geweest in de gevangenis in Marbel (20min rijden). Daar heb ik een jongen bezocht die ook bij ‘t team zat in 2007 (toen ik hier was voor 3 maanden). Die jongen was aan de drugs geraakt, en door wrong place, wrong time belandde hij in de bak. Was indrukwekkend en eigenlijk ook gewoon erg leuk om hem te spreken. Bizar dat hij 4 tot 7 of zelfs 12 jaar moet zitten!
  Tot m’n verbazing aten de jongens in de gevangenis niks van het meegenomen eten… dat had ik nog nóóit gezien hier op de Filippijnen Achter bleek dat de jongens tegen Samser hadden gezegd: ‘We zijn zo blij dat jullie hier zijn, dat we geen hap door onze keel krijgen. We eten ‘t straks wel, als jullie weg zijn… ‘

En verder afscheidsnemen en de ‘laatste’ foto’s nemen. Vorige week een middagje ‘doei’ gezegd tegen Craig&Lisa. In ons dorp hebben we familiefoto’s gemaakt van al onze buren, als herinnering. Erg leuk om overal langs te gaan, en zoveel vriendschap te voelen. Iedereen zegt natuurlijk dat we moeten blijven, niet naar huis mogen – en zowel, wanneer we dan terug komen. Vanmiddag gaan we een kopietje van de foto naar ze brengen.

We hebben van ons eigen team erg gave, zelf gemaakte ‘souvenirs’ gekregen! Hadden hun tantes (oude dametjes die nog weten hoe je zulke handgemaakte dingen moet maken) speciaal voor ons gemaakt! Erg speciaal!

De motor is verkocht! (grote snik van Harmen!) maar gelukkig mogen we ‘m gebruik tot we weggaan. En we hebben ondertussen onze spullen ingepakt.

Nu staan we klaar voor de medical mission. Morgen en overmorgen. 3o dokters en tandartsen. Een tijdelijke apotheek. Kleine operaties (o.a. besnijdenissen) en check-ups voor wie wil. Waarschijnlijk wordt ‘t n een mooie chaos.

En dan zondagochtend naar Davao.

Voordat je denkt: oh, dus volgende week woensdag in NL? Nope. Eerst een weekje vakantie op een klein eiland, daarna nog evaluatie in Manila en daarna hopelijk nog op familiebezoek! Al met al moet NL nog tot eind april wachten

Maar het komt wel erg dichtbij. Raar. Leuk. Jammer. Gaaf.