Iemand vertelde ons een keer dat wanneer hij thuis komt van z’n werk, het nog een uur duurde voordat “z’n ziel ook thuiskwam”. Pas na een uur was hij écht thuis.

Zo voelen we ons wel. We zijn ondertussen al weer een dag in Davao, de grote stad op 4-6uur rijden – maar onze ziel heeft nog meer net/net niet Ambalgan verlaten.

We zouden jullie graag mooie verhalen en mooie foto’s (!) willen laten zien – maar het internet in den gansche stad lijkt niet mee te werken. Soms eventjes wel (zoals nu) maar dan is ‘t weer bagger. Toch een voorproefje in de header van de weblog

Even kort dan: de medical mission was gaaf. Het begon met chaos op vrijdag, maar na 2uurtjes draaiden er een tandartsen hoek, een ‘algemene’ (huisarts) check-up, een apotheek, een ogen-checkup en een surgery. Met 25 dokters vanuit een kerk in Manila en ruim 50 vrijwilligers uit het dorp en MUPT-team konden ruim 2,000 mensen worden geholpen in 2 dagen! Gretha heeft met veel plezier, leuke contacten en met kramp in haar hand bij 100-den mensen de bloeddruk gemeten. Gave sfeer. Veel geklets met de mensen, en al een beetje afscheid genomen.

Zondagochtend afscheid genomen. ‘s Ochtends met z’n 2tjes naar de rivier – om daar in stilte te genieten en ook samen met God afscheid te nemen. Om 7u stonden onze teamgenoten en vrienden voor de deur die nog een koffie kwamen doen. Daarna met veel tranen en knuffels (onverwacht! in deze cultuur, wel echt gaaf) in het busje gestapt en doeg gezegd! In stilte naar Davao gereden.

De afgelopen maanden, en zeker afgelopen weken, waren de mooiste weken van onze tijd hier. We zijn God, onze Vader, ontzettend dankbaar! Jullie hebben aardige ‘feest’stemming kunnen lezen op onze weblog. De mooiste gesprekken gehad en genoten van onze vriendschappen en de taal. Niet geheel vanzelfsprekend als we terugkijken naar de maanden ervoor.

Het klinkt bijna te mooi, te ideaal – maar we hadden ons moeilijk een mooier afscheid kunnen voorstellen.

Tot zover. Nu naar bed.