Hier volgt een mededeling.
Aanstaande zondag 8 mei, 10.00u – 1130u (tijdens de kerkdienst)
Morgenstond Delft, Achterom 46, Delft (bekijk kaart)

Tijdens de dienst mogen we een presentatie geven over ons afgelopen jaar,
en zal Harmen ook spreken.

Na de dienst vertellen we, voor wie nog meer wil weten,
nog meer verhalen en foto’s in een aparte zaal,
en hebben we álle tijd voor nog meer nieuwsgierige vragen.
Ook in de Zuiderkerk, Achterom 46, Delft.

Nieuwsgierig?! Je bent van harte welkom! 

Einde bericht

DONG-DING-DONG-DING
DING-DONG-DING-DONG

We zijn er bijna,
we zijn er bijna,
maar nog niet helemaal — Koppiekaal!

We zijn er bijna,
we zijn er bijna,
maar nog niet helemaal — Veenendaal!

We zijn er bijna,
We zijn er bijna,
maar nog niet helemaal — Frikandel-speciaal!

We zijn er bijna,
We zijn er bijna,
maar nog niet helemaal — ………!

Een prachtig bordje op een leeg strand, in the middle of nowhere... What would have been the reason somebody put it there?

]]> http://harmenengretha.wordpress.com/2011/04/14/please-respect-morality/feed/ 1 harmenengretha http://harmenengretha.wordpress.com/2011/04/11/laatste-culturele-nieuwtjes/ http://harmenengretha.wordpress.com/2011/04/11/laatste-culturele-nieuwtjes/#comments Mon, 11 Apr 2011 11:28:56 +0000 harmenengretha http://harmenengretha.wordpress.com/?p=825 ]]> Onze laatste dag op de Filippijnen.. Nog wat laatste culturele nieuwtjes die we jullie niet willen onthouden..

-          Als je zwanger bent, en last hebt van klachten… wat doe je dan?
Je wacht totdat je man slaapt snachts, en stapt over hem heen naar de andere kant van het bed. De volgende dag zul jij geen klachten meer hebben maar neemt je man ze over.

-          Heb geen hekel aan iemand terwijl je zwanger bent! Want..
je kind kan er zomaar op gaan lijken (voorbeeldje: Haya de oudste dochter van Samser heeft best wel een donkere huid. De uitleg daarbij is dat Mona in haar zwangerschap slecht tegen donkere mensen kon. Hun tweede dochter lijkt op het jongste zusje van Samser. Ook hier de verklaring: Mona kon in haar zwangerschap slecht tegen het gegiechel van Sara-bai)

-          Als je vrouw zwanger is moet je alles voor haar doen. Als ze zegt dat je n geit moet stelen dan doe je dat! En als je betrapt wordt tijdens het stelen kun je altijd uitleggen dat t voor je zwangere vrouw is. Mensen begrijpen dat… (de verdere uitleg komt een aantal weken later: omdat het sterftecijfer van zwangere vrouwen erg hoog is onder de arme bevolking op de Filippijnen, moet je je vrouw zoveel mogelijk helpen en bijstaan in haar zwangerschap. Je weet nooit of ze het zal overleven ja of nee)

-          Als je tijdens je zwangerschap geen jeuk hebt op je buik is dat erg jammer.. het haar van je kind groeit dan blijkbaar niet en je zult een kale baby krijgen!

-          Ben je bevallen dan mag je een maand niet douchen of in bad, dit is erg ongezond voor jezelf en voor de baby.

-          Hoe krijg je als Maguindanao baby kuiltjes in je wangen? Je gaat als ouders op zoek naar iemand in het dorp die daar zeer bedreven in is (naar eigen zeggen is Alvin hier goed in) en nodigt hem uit deze procedure te doen: Je strijkt wat bloed uit de navelstreng aan de binnenkant van de baby zijn/ haar wang. Als je dit met de juiste techniek doet zal dit kind later prachtige kuiltjes krijgen.

-          Blijf als gast nooit in de deurpost van een huis hangen waar de vrouw des huizes zwanger is. Je wenst haar zo een zware bevalling toe..

-          Wil je weten of t een jongen of een meisje wordt? Als door je omgeving wordt gezegd dat je er mooier uitziet dan krijg je een dochter. Als je uiterlijk minder belangrijk gaat vinden (wat door de bevolking zeker geobserveerd en tegen je gezegd zal worden) krijg je een zoon.

- Zit als zwangere vrouw niet wijdbeens. Mag wel, maar dan krijgt je kind een groot hoofd. Hoe vaker je wijdbeens zit, hoe groter het hoofd. Netjes met je benen over elkaar zitten dus.

Honderden dozen met medicijnen.

2 dagen, 25 dokters, 50 vrijwilligers: 2364 check-ups! De medical mission in Ambalgan. Nogal een organisatie: honderden dozen met medicijnen, tandarts-stoelen, registratieformulieren, eten voor 75 mensen voor 4 dagen (1 dag aankomst, 1 dag vertrek) – en natuurlijk alle mensen in het dorp die staan te dringen.

Alles gebeurde in de basisschool van Ambalgan. Uiteraard gaat ‘t op z’n Filippijns. Hoewel we best wat gewend zijn, zaten we ‘s ochtends met wat twijfels te kijken. De dokters te laat, de medicijnen waren een chaos, mensen stonden te dringen en niemand wist echt wat-en-waar. Maar leve deze mooie cultuur: 2 uur later was er een tandartspraktijk, een ogencheckup, een huisartsen’praktijk’, een operatie-lokaal en een apotheek. En alles draaide prima.

Eerst moesten mensen zich registreren en zich laten wegen en een bloeddruk laten meten. Gretha en Cindy (een Zwitsers meisje wat tijdens de Medical Mission op bezoek was) hebben honderden BP’s gemeten. Schitterende plaatjes. Een bloeddrukmeting staat hier bijna gelijk aan een medicijn. En dan 2! witte, Amerikaanse, zusters. Da’s dringen.
Sommige mensen kwamen alleen hun bloeddruk meten. Een oud mannetje was niet tevreden met de uitkomst bij Cindy, en ging vervolgens bij Gretha in de rij staan. Veel oude mensjes waren helemaal verrukt dat Gretha Maguindanao sprak!
En iemand z’n bloeddruk werd natuurlijk door iedereen becommentarieerd.

Gretha: ‘Uw bloeddruk is 150/95 – da’s wel een beetje aan de hoge kant’.
Mensen in de rij: ‘Oh, oh – kijk, hij heeft een hoge bloeddruk’.
Greet schrijft bloeddruk op papiertje en zegt: ‘t Is niet heel hoog, maar wel even aan de dokter laten zien straks.
Man staat verwonderd op: ‘hoe kan mijn bloeddruk nou hoog zijn?’
Man z’n papiertje gaat de rij rond, mensen lezen de bloeddruk: ‘Oh ja, oh ja –  het is wel echt hoog – poe, tjonge’.
Man loopt ietwat hoofdschuddend richting de dokter.

Soms was ‘t zoveel gelach en geklets dat de bloeddruk niet meer te horen was. En daar krijg je mooie foto’s van

Uiteraard geen foto van een besnijdenis - maar van het verwijderen van een cyste uit de rug.

Verder was er een surgery in een van de klaslokalen. Veel jongetjes wilden graag besneden worden. Sommigen vonden dat wel weer nét te spannend, en haakte vlak voor tijd af. Ook werden er kleine operaties gedaan, zoals het verwijderen van cystes. Bijzonder situatie om de dokters op (o.a. onze) eettafel operatie(tjes) te zien doen.
En er werden massaal tanden getrokken door de tandartsen. Zonder moeite (nou ja) 1, 2, 3 of soms zelfs 4 tanden op kiezen. De helft van ons eigen team liep daarna met moeilijke gezichten rond. Een hoop kiespijn minder, maar op ‘t moment zelf niet zo lekker En gratis brillen. Oude mannetjes die helemaal verrukt waren dat ze weer wat konden lezen. Ook kon je een ‘gewone’ check-up krijgen bij de dokter/huisarts – die indien nodig medicijnen voorschreef. Die kon je dan ophalen bij de apotheek.

Het was gaaf om te zien. Zoveel mensen. En hoewel niet alles lange termijn hulp is – zijn mensen zielsgelukkig met een checkup, een bril en een cyste minder.
We konden zelf ook erg genieten. Een beetje afscheidnemen van de mensen, hier-en-daar kletsen en gewoon kijken en genieten van de mensen en de cultuur in Ambalgan. Een gave medical mission.

Bekijk hier alle foto’s: https://picasaweb.google.com/harmenengretha/MedicalMissionAmbalgan#
(met nog wat extra uitleg erbij geschreven)

de rij voor de dokter-checkup	checkup met 't hele gezin	Medicijnen uitgifte met uitleg door 't raampje
aij ... de tandarts	de jongens uit ons team maakten de instrumenten schoon	Deze oma's wachten geduldig in de rij (niet voor de tandarts, trouwens... deze oma's hebben al geen tanden meer denk ik )
in de rij voor de ogen-check	De sterkte van de bril checken	Een serieuze zaak

“Is het waterproject af als jullie weggaan?” vragen veel mensen. Nee – dat is onwaarschijnlijk. Maar niet erg en niet onverwacht. Ons lokale team heeft het hele jaar de leiding gehad en zijn er goed in. En eigenlijk… is het heel goed. Het is hún project – niet de onze. Harmen heeft belangrijke dingen kunnen helpen – netwerkberekeningen en de waterkwaliteit, maar verder doen zij het! En dat is het idee – want dán krijg je local ownership. Dan is het iets van henzelf. [Citaat uit onze laatste nieuwsbrief]

Dus de volgende stappen – als het geld aankomt – zijn het distributienetwerk en het administratie gebouwtje.

Zo voelen we ons wel. We zijn ondertussen al weer een dag in Davao, de grote stad op 4-6uur rijden – maar onze ziel heeft nog meer net/net niet Ambalgan verlaten.

We zouden jullie graag mooie verhalen en mooie foto’s (!) willen laten zien – maar het internet in den gansche stad lijkt niet mee te werken. Soms eventjes wel (zoals nu) maar dan is ‘t weer bagger. Toch een voorproefje in de header van de weblog

Even kort dan: de medical mission was gaaf. Het begon met chaos op vrijdag, maar na 2uurtjes draaiden er een tandartsen hoek, een ‘algemene’ (huisarts) check-up, een apotheek, een ogen-checkup en een surgery. Met 25 dokters vanuit een kerk in Manila en ruim 50 vrijwilligers uit het dorp en MUPT-team konden ruim 2,000 mensen worden geholpen in 2 dagen! Gretha heeft met veel plezier, leuke contacten en met kramp in haar hand bij 100-den mensen de bloeddruk gemeten. Gave sfeer. Veel geklets met de mensen, en al een beetje afscheid genomen.

Zondagochtend afscheid genomen. ‘s Ochtends met z’n 2tjes naar de rivier – om daar in stilte te genieten en ook samen met God afscheid te nemen. Om 7u stonden onze teamgenoten en vrienden voor de deur die nog een koffie kwamen doen. Daarna met veel tranen en knuffels (onverwacht! in deze cultuur, wel echt gaaf) in het busje gestapt en doeg gezegd! In stilte naar Davao gereden.

De afgelopen maanden, en zeker afgelopen weken, waren de mooiste weken van onze tijd hier. We zijn God, onze Vader, ontzettend dankbaar! Jullie hebben aardige ‘feest’stemming kunnen lezen op onze weblog. De mooiste gesprekken gehad en genoten van onze vriendschappen en de taal. Niet geheel vanzelfsprekend als we terugkijken naar de maanden ervoor.

Het klinkt bijna te mooi, te ideaal – maar we hadden ons moeilijk een mooier afscheid kunnen voorstellen.

Tot zover. Nu naar bed.

• Teamuitjes blijken niet gezond voor ons team In de dagen erna hadden onze teamleiders erge spierpijn. Samser zelfs zó erg dat tie een dagje in het ziekenhuis is geweest (moet gezegd worden dat hij zich daarvoor ook niet helemaal lekker voelde). Alles kwam weer goed – en we hebben er mooi om gelachen met elkaar
• We hebben vorige week een gave team-assessment/evaluatie gehad! Echt gaaf. Met ons lokale team gingen we ergens eten en kregen we een boel open vragen. We kregen veel waardering, en onze teamleider was verrast dat we er zo positief instonden! Eigenlijk wijzelf ook Ook gaaf om te mogen meedenken hoe een eventuele komst van volgende bezoekers wat soepeler kan verlopen. We zijn erg dankbaar dat we zo onze tijd hier kunnen afsluiten! Na nogal wat cross-culturele struggles een mooi einde.
• Gretha is druk geweest met plannen maken en uittypen voor de community based pharmacy, samen met Mona. En verder met het uittypen van health teachings.
• Harmen is een dagje meegeweest achterin de (open) vrachtwagen, met de jongens van het team om medicijnen voor de medical mission te halen.
• Én Harmen is op bezoek geweest in de gevangenis in Marbel (20min rijden). Daar heb ik een jongen bezocht die ook bij ‘t team zat in 2007 (toen ik hier was voor 3 maanden). Die jongen was aan de drugs geraakt, en door wrong place, wrong time belandde hij in de bak. Was indrukwekkend en eigenlijk ook gewoon erg leuk om hem te spreken. Bizar dat hij 4 tot 7 of zelfs 12 jaar moet zitten!
  Tot m’n verbazing aten de jongens in de gevangenis niks van het meegenomen eten… dat had ik nog nóóit gezien hier op de Filippijnen Achter bleek dat de jongens tegen Samser hadden gezegd: ‘We zijn zo blij dat jullie hier zijn, dat we geen hap door onze keel krijgen. We eten ‘t straks wel, als jullie weg zijn… ‘

En verder afscheidsnemen en de ‘laatste’ foto’s nemen. Vorige week een middagje ‘doei’ gezegd tegen Craig&Lisa. In ons dorp hebben we familiefoto’s gemaakt van al onze buren, als herinnering. Erg leuk om overal langs te gaan, en zoveel vriendschap te voelen. Iedereen zegt natuurlijk dat we moeten blijven, niet naar huis mogen – en zowel, wanneer we dan terug komen. Vanmiddag gaan we een kopietje van de foto naar ze brengen.

We hebben van ons eigen team erg gave, zelf gemaakte ‘souvenirs’ gekregen! Hadden hun tantes (oude dametjes die nog weten hoe je zulke handgemaakte dingen moet maken) speciaal voor ons gemaakt! Erg speciaal!

De motor is verkocht! (grote snik van Harmen!) maar gelukkig mogen we ‘m gebruik tot we weggaan. En we hebben ondertussen onze spullen ingepakt.

Nu staan we klaar voor de medical mission. Morgen en overmorgen. 3o dokters en tandartsen. Een tijdelijke apotheek. Kleine operaties (o.a. besnijdenissen) en check-ups voor wie wil. Waarschijnlijk wordt ‘t n een mooie chaos.

En dan zondagochtend naar Davao.

Voordat je denkt: oh, dus volgende week woensdag in NL? Nope. Eerst een weekje vakantie op een klein eiland, daarna nog evaluatie in Manila en daarna hopelijk nog op familiebezoek! Al met al moet NL nog tot eind april wachten

Maar het komt wel erg dichtbij. Raar. Leuk. Jammer. Gaaf.

Mapia a benal!

Als bedankje hadden we een T-shirt laten maken met ‘Mapia a benal’ erop. Letterlijk vertaald:  ’Goed echt’. Goed vertaald: Tof!, of ‘Really good!’ Maar eerst hebben we nog een ‘bedankt-lied’ gezongen voor ze, in het Maguindanao Met heel veel hulp van Samser, een liedje geschreven op de wijs van John Denver ‘Country Road’. De titel van het liedje was ook ‘Mapia a benal!’.

Ons team vond het erg gaaf! En dat vonden wij weer gaaf! Leuk om te zien dat we op die manier hun taal/manier om ‘dank-je-wel’ te zeggen hebben gevonden. Leuk detail: toen we net de T-shirts hadden gegeven, zei een van de jongens ietwat teleurgesteld: ‘ah… mana su sacko’… Of te wel : ‘Aij, dit is net een rijstzak!’. Oeps… we hadden Medium-size gekocht, maar iedereen bleek small/xtra-small te hebben. Dom! Nu klinkt het logisch, maar in de winkel in Davao leek Medium voor ons al klein . Nu kunnen we erom lachen en lopen de jongens met ietwat opgerolde shirts door het dorp. Mapia  a benal!

Bekijk hier onder het filmpje van het liedje. Een mooie indruk van onze vrienden en de cultuur. Je ziet dat terwijl wij een liedje zingen, er nogal volop gegeind wordt, gelachen en gespeeld. Misschien was dit in de eerste maand voor ons stom geweest: ‘hé, da’s toch onbeleefd! Er is iemand wat aan het zingen’. Ondertussen zijn we eraan gewend – gek genoeg. Dat is gewoon zoals het gaat – en een teken dat mensen zich op hun gemak voelen